Moja historia

sobota, 03 września 2011 00:39

Wreszcie mogę...

:]

więc byłam z Mateuszem 3 mies. rozstaliśmy się,bo olewał mnie,bynajmniej moim zdaniem!

rozstaliśmy się... a praktycznie po półtora roku zeszliśmy znowu na rok, choć przez tą "przerwę" wcale o sobie nie zapomnieliśmy,a nawet spotykaliśmy się...wspólni znajomi,moja przyjaciółka to jego kuzynka Paula,wspólne miejsca:)

Walczył...nie chciałam wrócić,2 razy do tej samej rzeki się nie wchodzi...1.raz widziałam,że komuś na mnie tak zależy...tłumaczył,codziennie wyrwal mnie na chwilę z domu i tłumaczy to samo...Jak się przytulił...to już byłam jego.
2mies.idealna para-wszędzie razem...i to codziennie...I tak przez rok. Raz gorzej,raz lepiej, na końcu po prostu katastrofa...WYbierał kolegów,palił używki.potrafiłam z nim rozmawiać...jak  przyjacielem,ale jako dziewczyna już tego nie tolerowałam... a jak się kocha-to się wszystko toleruje...(niby...to dlaczego ja nie umiałam?)
No i z dnia na dzień dojrzewałam do decyzji żeby to zakończyć...z nadzieją,ze może jednak nim potrząsnę...a najwyżej...pozbieram się....

Płakaliśmy w sumie oboje...rozumieliśmy,ze to nie ma sensu,ale to cholerne przyzwyczajenie i myśl,że to koniec przerażała...cóż...poszedł. Na ratunek przyszły 2 przyjaciółki Agata i Joasia. Zrobiłyśmy sobie babski wieczór!one rozumiały,razem ze mną płakały,potem razem imprezowałyśmy przez kolejne weekendy... Dobrze było...nie myślałam o tym wcale! aż w końcu Paula  pewnego dnia powiedziała,że nie moze wytrzymać!i mi powie...Joasia,ta co była 1. przy mnie po rozstaniu,zaczęła się z nim spotykać...jeździli na imprezy tam,gdzie ze mną nie chciał...tańczył!(a ze mną nie chciał,bo nie umie).Wkurzyłam się...ale cierpliwie czekam...aż ona sama mi powie.;D Cierpliwie 1tydzień,drugi,trzeci,cierpliwie jedna impreza,uśmiechałam się,druga:D
W końcu dostałam sms...od byłego...czy będę zła na nich,zwłaszcza,na nią jeśli zaczną ze sobą kręcić...napisałam,że tak,napisalam,że przyjazn ma swoje granice...
Od razu jej napisałam,że niech nie liczy na moje błogosławieństwo...i nie wyobrazam sobie,żebyśmy utrzymywały kontakt...rzecz jasna o przyjaźni dalszej nie ma mowy.Był to szok.Miałam do niej żal...nie do niego. My do siebie nie pasowaliśmy,,,Potem i Paula ją znienawidziła(okazało się,że klamała nas...była z 2 chłopakami na raz podczas naszej przyjaźni,u obu sypiała,od 1.przyjmowała prezenty wartościowe!nie lubimy obcować z takimi..."pannami").potem usłyszałam o zaręczynach(plotka;P),ale zabolało to...nie powiem,po 2 mies.
dzis są razem rok...ja z nimi na cześć,z nim to jeszcze pogadam,ale z nia nie mam zamiaru!! wiem,ŻE ROBI JĄ TAK JAK MNIE... i to mnie trochę pociesza.
Jak na niego dziś patrzę,śpiewam:"co ja w tobie widzialam" i wiem,że pożałuje;P i,ze ona żałuje ,że z nami kontakt się urwał,też wiem,ale dla nich za późno.My za nią nie tęsknimy.Czasem wspomni się :fajnie było...

Dziś mam swoje życie,zadowolona jestem,ale tego uczucia nikomu nie życzę...no dobra-tylko jej;P czasem mam ochotę na zemstę...ale szkoda mi czasu!:P

Umiem o tym mówić...to mnie cieszy;) i to z dystansem.;)